เราได้ยินกันบ่อยครั้งว่า “ภาพถ่ายคือผลลัพธ์ของการบันทึกช่วงเวลา ณ ขณะหนึ่ง” ซึ่งทำหน้าที่เก็บรักษาเรื่องราวและความทรงจำ การกดชัตเตอร์ในปัจจุบันอาจสร้างภาพประวัติศาสตร์ได้ในเสี้ยววินาที ภาพเหล่านี้กลายเป็นเครื่องมือในการส่งต่อเรื่องราวและเหตุการณ์ให้คนรุ่นหลัง ไม่ว่าจะในฐานะความทรงจำของคนแปลกหน้า เรื่องราวจากอดีต หรือข้อมูลที่สามารถนำไปต่อยอดเป็นองค์ความรู้ใหม่

ในปัจจุบัน ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไปว่าภาพถ่ายเป็นศิลปะหรือไม่ เพราะภาพถ่ายได้กลายเป็นสื่อสำคัญที่ถ่ายทอดความคิดและอารมณ์ของศิลปิน อย่างไรก็ตาม ความเชื่อที่ว่าภาพถ่ายเป็นเพียงเครื่องมือบันทึกความจริง หรือจำเป็นต้องมาจากอุปกรณ์ถ่ายภาพ ยังคงเป็นประเด็นถกเถียงในวงการ แต่สิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือ ผลงานศิลปะเหล่านี้เป็นดั่งกระจกสะท้อนมิติของเวลาและเรื่องราวที่แสดงถึงความเปลี่ยนแปลงในเศรษฐกิจ สังคม การเมือง  และ วัฒนธรรมอย่างลึกซึ้ง

โศภิรัตน์ ม่วงคำ

ภัณฑารักษ์